Karalama Defteri

Bir Fener - Balat gezisi sonrası;

ibeking ile beraber katıldığımız fotoğraf çalışmalarımızdan geride bir kaç fotoğraf ve üşütülmüş bedenime yer eden soğuktan sebep nezle, grip ve ağrılar kaldı.

Her nasılsa, büyük bir heyecanla beklememe rağmen, maç başladığında sokaktaydım ve önünden geçtiğimiz kafenin dev ekranında maçı ve skoru görünce tüm dikkatim bir anda dağıldı.

Shemsa durumu farkedince kısa yoldan bir yere oturalım deme nezaketini gösterdi. En kolayında Bağdat Caddesinde Divan Restoranta kendimizi attık. Pahalı oldu ama en azından maçı izlemiş oldum. Aşırı heyecanlanmamak ve strese girmemek için tüm imkanlar hazırdı.

Fanatik taraftara uzaktım.

Televizyonun sesi kısıktı, o yüzden spikerin konuşmasından hiç etkilenmedim.

Profesyonel bir seyirci olarak uzaktan, şinitzelimi yerken göz ucuyla maçı seyrettim.

Şinitzel lezzetliydi ama yanındaki patetes salatası vari garnitür şu an mideme eziyet ediyor.

Shemsa profiterol yemeye azmederek evden çıktığından hiç düşünmedi denebilir.

Verdiğimiz paraya değdi mi? Evet, maç kazanıldı. Yemek ve tatlı güzeldi. Garsonlar gollerde havalara zıplamalarına rağmen dökülen saçılan bir şey olmadı, kısaca servis başarılıydı.

Alkolsüz eksiksiz bir yemek yenirse kişi başı yaklaşık 40-50 ytl hesap öngörülebilir.

Bu hafta etkinlik yazısı yok sevgili okuyucu. İş hayatının, insanda hayat namına bir şey bırakmadığının bir ispatını bizzat yaşamaktayım ki, bu kaçıncı.

Haftasonları normalde çalışmayan bir insan olarak, nedense çalışmalar hep sarkıyor haftasonuna. İşe gidilmese de sırtımda taşıdığım bilgisayar bozuntusu aletle iş benimle birlikte her yere gelebilmekte.

Hal böyle olunca işten kaçış yok. Bulaşıcı bir şekilde eve de getiriyorsunuz eve de bulaşıyor.

Sonuçta günün yorgunluğuna ek olarak, boğazda yürüyüş yapan bir grubu, kendini spor salonunda havuza, saunaya atan ikinci bir grubu, alışverişe giden üçüncü arkadaş grubunu kaçırmış bulunmaktayım.

Öte yandan bugün evlenen asker arkadaşım Alper'in düğününü (kendilerini de buradan tebrik edelim) ve  akşam üstü Taksim'de gerçekleşen (belki hala devam eden  Blog Yazarlarının "3. Geleneksel Türk Blog Yazarları Toplantısı"nı da kaçırdığımı üzülerek ilan etmekteyim.

İşler bu aralar çok yoğun, 13-20 Eylül arası Münih'te ITMA'da (Uluslararası Tekstil Makineleri Fuarı) olacağız. B1/246'da standımız olacak.

Ben de fuar hazırlıkları kapsamında kendimi kaptırmış durumdayım. Bu aralar yeni yazı yok bu yüzden. Fırsat bulursam ne ala.

Bu yüzden haftasonu, etkinlik, hayat, İş Hayatı gibi tüm etiketlere uygun bir yazı oluyor bu.

Olur da yolunuz düşerse bekleriz efendim.

Pek sevgili ustertuna'nın telefonumu titreten aramasıyla başladı Saraçoğlu maceram. Futbolu uzaktan severek takip eder ve Fenerbahçe stadının önünden geçerken "hmmm" derdim belki sadece.

Ustertuna sağolsun boşta bir kombine bilet olduğunu söylediğinde "tamam gelirim" dedim, kendisi bile şaşırdı sanırım bu cevabıma. "Ama Fener forması lazım", dedim, "havaya girmek için" sanırım bu ikinci şoktu. Ne de olsa bir Galatasaraylının ne işi var Fenerbahçe stadında değil mi? Değil. Futbol futbol olduğu için güzel.

Üçüncü şoku Serdar stad önünde beni ve formayı görünce kendi kendine yaşadı ama çabuk geçti. Arada durup durup "helal olsun bak formada giymiş", "bağır, bağır" ya da "bak bak Zoti tempo tutuyor" şeklinde küçük şaşkınlıklar da olmadı değil. Bunun dışında tuttuğum takım hakkında bir takım tacizlerde bulunduysa da, üstüme alınmadım.

Çok anlatıldığı için benim bir daha uzun uzun tekrarlamama gerek yok.

Stad güzel, ortam taraftar güzel, "Türkiye'nin en iyi stadı" diyorlar, ama hepsini gezmediğim için bir şey diyemem. 2009 yılında UEFA finali burada oynanacakmış. Galatasarayın amacı kupa finalinde Saraçoğlunda final oynamak ve kupayı kazanmakmış, vs. vs.

Benim derdim aslında Avrupa maçlarında bir Türk takımının maçında tribünde yer almaktı, en önemlisi Roberto Carlos'u ömr-ü hayatımda bir maçta canlı izlemekti. O da Carlos Fenerbahçe formasıyla oynarken kısmetmiş. Velhasıl iyi kötü Fenerbahçe maçı 1-0 kazandı. Fenerin bu kötü oyununa rağmen Anderlecht çok büyük bir sürpriz yapmazsa Fenerbahçe turu geçecektir.

Roberto Carlos'un sahanın kendinden en emin adamı olduğunu söylememe veya milimetrik paslar attığını, koşmaya başladığında rüzgar gibi rakibini geçip gittiğini, ki genelde sakin sakin ortalıkta dolaşıyor, ve gereksiz hiç bir efor sarf etmediğini bilmem söylememe gerek var mı?

Maçın sonunda, Fenerbahçe hakkında bulunduğumuz tribündeki ortak görüş "Fener'e 7-8 tane daha Roberto Carlos lazım" oldu, kısaca.

Hafta sonu insanlar dinlenir değil mi? Hani tüm hafta içi çook çalışmış çoook yorulmuşlardır, o yüzden hafta sonu diye iki günlük bir kavram vardır ve insanlar dinlenirler. E peki böyleyse bu sistem bizde niye işlemiyor?

Önümüzdeki hafta sonu evimizi karşı yakaya transfer ederek biz de artık Anadolu yakası insanı oluyoruz dostlar. Buna cırt diye karar verdik, zırt diye evi buldum, hop diye evi taşıyacağız. İlk defa benim bu tez canlılığıma Zoti'den en ufak bir itiraz gelmedi. Kendisi bir köşeye çekildi ve izliyor. Ben de şaşkınlıkla onu izliyorum. Bakalım...

Neyse bunu niye anlattım, anlattım çünkü Ankara'dan yüksek lisans eğitimimi icra ederken tanıştığımız arkadaşlarımız geçen hafta sonu arayıp İstanbul'a taşınmaya karar verdiklerini ve bizim onlara 4. Levent civarında ev bakmak için yer önermemizi istemişlerdi. Zoti beni "söz verme hemen belki ev sahibi izin vermez, hep böyle yapıyorsun, bır bır bır.." diyerek çimdikleyesiye kadar ben de tabi tez tazı misali "burda yapılmışı var" şeklinde "bizde boş ev var hem de biz boşaltıyoruz" deyivermiştim. Bu hafta sonu da evimizi görmeleri için sözleşmiş, geçtiğimiz hafta içi başkasına söz verilmiş dolayısıyla ev bizim arkadaşlara yar olmamış iken, Zoti ile cumartesi öğlen eve dönüş yolun da bizim emlakçıya rastlamamızla herşey değişti. Emlakçıyı otobüs beklemesin diye bizim siteye götürürken arkadaşlardan bahsettik. Çok üzüldüler evi gördüler içleri gitti falan diye anlatınca bizim emlakçı aslan Mustafa abi "Durun bakalım belki birşeyler yapabiliriz" diyerek arabadan indikten 10 dk sonra bizi aradı ve "arkadaşlarınızla görüştüm. Sizi çok sevdiğimiz için evi sizin arkadaşlarınıza vermeye karar verdik. 10 dk sonra gelip bir daha sizin evi görecekler" diye müjdeli haberi verdi. Evi tutmak isteyen arkadaşlarımızla Mustafa abinin orada buluştuk. Özet geçeyim; eve gittik, Mustafa Abi'nin oraya gittik, evi Allah'ın emri peygamberin kavliyle verdik, eve geri geldik, oturduk dinlendik.


Oradan çiçeği burnunda taze İstanbul'lularımıza Boğaz'da yemek yedirdik. Gazebo. Şiddetle tavsiye ederim. Çok keyifli güzel bir yer. Boğazın kıyısı ndaki bahçe kısmını duvarları büyük büyük aynalarla ile dekore etmişler. Böylece arkanız deniz dönük bile otursanız aynadan boğazı doyasıya izleyebili yorsunuz. Arkadaşlarımız, "E madem evi tuttuk, biz Ankara'ya geri dönelim bari" dediler. Onları Levent'te otobüs firmasına bıraktık. Tüm bunları yaparken, düşüp düştüğüm yerde uyumaya devam etmemek için Emlakçıda çay, yemek yediğimiz yerde türk kahvesi içtim.

Bilmem bilir misiniz otoparktan yukarı çıkarken ara katta bilimum "Hangi önemli günde kullanıyorsan onunla ilintili şarkıyı bünyesinde barındıran pasta servisi aleti" gibi yararlı yarasız, akla ziyan zihni sinir projeler içeren bir mağaza var şimdi adını hatırlamıyorum. Zoti ile oraya her gelişimizde mutlaka uğrar, insanların ne gereksiz şeylere kafa yorduğunu falan görürüz. Yine sektirmedik uğradık. O mağazayı ve aslında çoğu mağazayı Zoti'nin beni "bak elleme kıracaksın şimdi, herşeyi kurcalama, aman yavaş dön arkanda camdan vazo var. " uyarıları eşliğinde gezeriz. O hep söyler, ben balık misali unutup içsel bir dürtüyle hep kurcalarım.


Evet, tahmin edebileceğiniz gibi olan oldu. Artık benim de nurtopu gibi üzeri böööyle Swarowski taşlarla süslü metalik son derece şık, şıklığı derecesinde hayatta sahip olduğum en gereksiz ayrıntı sıfatına nail olan, içerisinde aslında pomza taşının hallicesi olan ama tırnaklara masaj yaparak törpülediğini iddia eden bir törpüm var. Fotoğrafta görebilirsiniz. Hem de 50 YTL. Evet evet yanlış değil bir daha okuyun. Tam olarak elin kıytırık törpüsünün fiyatı bu ve bu törpüyü "aa bu ne ki" derken kabının elimden fırlayıp törpü taşının yerde patlamasıyla elde ettiğimi yazmama gerek yok herhalde. Ama en koptuğum kısım, Zoti'nin bu konu hakkında en ufak bir sitem ya da azarda bulunmadan zımbırtıyı "Lütfen hediye paketi yapar mısınız? " diyerek kasiyerdeki kızın"Şaka yapıyorsunuz herhalde" manalı bakışları arasında ısrarla hediye paketi yaptırtıp yüzünde ona çok yakışan gülümsemesi ile "Üzülme aşkım. Artık daha dikkatli olursun herhalde" diyerek bana vermesiydi. Kendilerini en umulmadık zamanlarda bu şekilde hayran bıraktırmasından dolayı kutluyoruz. Ben de bu davranışa saygımdan dolayı itinayla japon yapıştırıcısı ile taşın her parçasını yapıştırıp kullanıma geri kazandırdım. Çantamda bu nadide parçayı özenle taşıyacağım. Yanımdan hiç ayırmayacağım.

E siz tabi yazacaklarım bitti zannediyorsunuz ama olur mu dostlar bizim haftasonumuz öyle iki olayla biter mi? Mağazadan arkamıza bakmadan çıkıp Kanyon'da bir iki aşağı yukarı dolanıp sinemaya gitmeye karar verdik. "Zor Ölüm 4" de karar kıldık. Cidden ismini hak ediyor bu film zira Bruce Wills o kadar harekete ölemedi. Öldürmeyen Hollywood öldürmüyor işte. Bence artık kimse Cüneyt Arkın'ın eski sirk eğitimi alıp 10 adamı tek yumrukta ya da tekmede yere serdiği filmlerine laf edip de adamcağızın günahını almasın. Onlar ne ki, Bruce abi, Allah sizi inandırsın, arkası yalpalayan ve birçok roket darbesi ile yıkılmamış tırı kullanırken bir anda F35 jet uçağına atladı, oradan tekrar bu esnada yıkılmakta olan viyadükün iki beton plakası arasından kaymak suretiyle "budur" misali yere indi ve ölmedi ben size öyle söyleyeyim de siz anlayın artık. Ama ben seviyorum böyle filmleri. Hayal sınırlarını ve 8 yaş erkek çocuğu hayal gücünün nasıl canlı hale getirildiğini büyük bir zevkle izlettiriyor. Kısaca gidin izleyin, paranız heba olmaz.

E cumartesi böylece bitti. Gelelim pazar gününe.

Pazar sabahı insan saat 07.30 kalkar mı yaaa insaf! Zoti'nin yavrum kıyamam bir ara askere geri dönesi falan geldi. Kalktık mı kalktık valla. Geçtik feribotla Yalova'ya. Ah memleketim. yolda giderken Zoti'nin annesine "Çok açııııız, ben sucuklu yumurta isterim. Ben de o reçellerden" diye ağlayarak siparişleri vermiştik bile. (Bilin bakalım sucuklu yumurta siparişini kim vermişti? İpucunu bir önceki yazımda.) Seri olmalıydık, Muhammed Ali misali kelebek gibi uçup arı gibi sokmalıydık zira yetişmemiz gereken bir nikah ve öncesi katılıp daridat yapılarak alınması gereken bir gelin vardı. Hemen kahvaltıya oturduk. Birtanecik kayınvalidem bahçede süper kahvaltı hazırlamıştı. Bir saatte bünyeye tıkılabilecek herşeyi tıkaraktan nasıl yedik yedik!!!

Giyindik, cici cici hazırlandık. Önce damat evine gittik. Orada aşkım biriciğim buraya birçok kez maceraları ve video görüntüleriyle konuk olan yiğenim Can ile kavuşup vuslata erdik. "Anne olada gene buluşçaz di mi? Tamam o zaman ben teyzemin arabsına bincem" diye iki dakikada sattı annesini. Kendisinin yeni adı ve soyadıyla müşerref olduk; CAN GÜÇLÜ KİT JJJET BOTU. Soyadındaki "j" harfi ısrarla vurgulanacak yoksa dönüp bakmaz, o derece. Buraya daha önce de yazmıştım aha yine yazıyorum bu çocuğun sevgilileri bol ve şanslı olacak. Çünkü bu sefer de "Annecim seni görünce sana olan tüm aşkım bitiyol. Teyzeme olan aşkım başlıyol. " demek suretiyle beni bir kez daha mest etti. Günün geri kalan kısmında tüm gün ayrılmadığımızı ve benim bir geyşa gibi onun her dediğini yaptığımı söylememe gerek yok herhalde, Anladınız siz onu!!!

Can ciğer arkadaşımız Erkan'ımızı en sonunda evlendirdik. Evlendiğine hala inanamıyorum.Kendisine kalbi kadar eşdeğer güzellikte bir gelin bulduğuna da. Resimlerini koyardım ama bilemedim şimdi kendileri meşhur olmak isterler mi? Orada uzun zamandan beri görmediğimiz ahbaplarımızı, öğretmenlerimizi falan gördük. Yalova küçük bir yer Erkan da çok sevilen biri olduğu için herkes gelmişti. Zoti ile ikimize "10 senedir hiç değişmemişsiniz" dediler. Üzülelim mi sevinelim mi karar veremedik.

Nikahtan annemin ısrarları sonucu Zoti'nin ailesiyle beraber bu sefer bizim eve cümbür cemaat yemeğe gittik. Bu arada yazmayı unuttum. Ablam gelini almaya gitiğimiz esnada Can benim peşimden arabadan fırlayınca onu tutacağım derken düşüp bileğini burktu. E öyle olunca yemek, masa toplama, meyve, çay, kahve fasılları ellerimden öptü tabi. Bu arada da Teeeeyzeee hadi ama top oynicaktııııkk". "Teeeeyyzeee hadi bahçede suyla birbirimizi ıslatalııımm" ve "Teeeyyzee hadi masa tenisi oynıyalııımm" istek parçalarını da büyük bir zevkle seslendirdim efendim.

Bitti mi zannediyorsunuz? Şaka yapmayın lütfen.

Bizimkilerden Zoti'lere geçtik tekrar. "Dönüş için sadece 21.30 Pendik seferine yerimiz kaldı efendim. " cümlesini duyduğum an, sandalyeye çöküp kaldığım andır. Üstümüzü değiştirdik. Bu hafta böğürtlen haftasıydı. Bir sürü böğürtlen topladık. Her geldiğimizde bir meyve konsepti ile coşuyoruz biz Yalova'da. Geçen gidişimiz kiraz konseptliydi mesela (bakınız sol alt taraf). Ben hayatımda bu kadar büyük böğürtlen görmedim. (bakınız bu sefer sağ alt taraf)











Tam oooh dinleneceğiz ne güzel derken misafir geldi a dostlar!! Biz artık akşam yemeği bahanesi ile bahçeden içeri kaçtık Zoti ile. Birkaç dakika sonra baktık pıtır pıtır Zoti'nin babası da geldi yanımıza. Misafir kayınvalideme kaldı. O da çok geçmeden sepetle gönderdi misafiri e biz de zaten yarım saat sonra deniz otobüsüne gitmek üzere çıktık evden.

Ben deniz otobüsünden indiğimizi ve arabaya bindiğimizi hatırlıyorum. Zoti'nin anlattığına göre arabayı sitenin dışına park etmişiz, yürümüşüz eve falan. Yok öyle birşey. Ben uyumuştum.

Cumartesi günü geç kaldığımın bilincinde ama bir o kadar da emin adımlarla Taksim Osmanlı Yokuşunda mekan-ı MeGusta'da Türk Blog Yazarları üyeleriyle ilk toplantımıza katıldım. Geç kalmama rağmen birçok kişiyle tanışma ve sohbet etme fırsatım oldu. Fotoğrafları sevgili Mert Alemdar toparlamış ve yayınlamış.

Bu toplantının tekrarlarını her ayın ilk cumartesi tekrarlayalım diye bir azim sezdim. Bakalım...

Sayfanın yok alan adıydı, hostuydu uğraşılarımız bir yana, sıcak (çok sıcak) geçen bir haftanın ardından bugünü evde pencereden esen serin rüzgarın yanında keyif yaparak geçirmekten büyük mutluluk duydum.

Akşam da Shemsa'ya ünlü makarna sosumun kayısı marmeladı ile denenmiş beta!! versiyonunu pişirdim. Çok beğendi desem inanmazsınız bir ara kendisi söylerse sevinirim.

Dün Timuçin ESEN-Devin ÇINAR ikilisinin oynadığı, Zeliha BERKSOY'un sahneye koyduğu MİKADO'NUN ÇÖPLERİ adlı oyuna gittik.

Oyun tamamiyle diyalog üzerine kurulu, yazılı bir mizansenin içerisinde, varla yok arası bir hikayesi olan ama aslında kadın-erkek ilişkisini irdelen ağır bir Melih Cevdet ANDAY eseri.

Diyaloglar oyun ilerledikçe hayli ağırlaşıp ikili anlamlar içeren bir hale dönüşüyor.

Mesela önce "Birbirimizi tanımayalım, anlatmayalım kendimizi. İnsanlar birbirlerini bildikçe uzaklaşıyorlar birbirlerinden." diyor erkek.
Sonrasında ise fikir değiştirip, "Aslında karşımızda kimse yokmuş gibi, kendimize anlatıyormuş gibi bir sen bir ben anlatalım." diyerek kendilerine ait hikayeler anlatmaya başlıyorlar, " Yargılamak, suçlamak yok." diyerek oyunun kuralını belirliyor erkek ama kadın tabi ki bu kurala uymuyor.

Ya da diyaloglardan diğer bir örnek vermek gerekirse, erkek, mikado oyununda "Sıra hiç bana gelmedi ki" dediğinde kadın, "Sıra bana geldiğine göre sana da mutlaka gelmiştir." diye cevaplıyor.

Önceleri birbirini hiç tanımayan bu ikili, bir süre sonra tıpkı erkeğin dediği gibi hikayeler sayesinde birbirini tanıyıp (tabi her zamanki gibi kadın, veriler ışığında erkeği kolayca çözerken, erkeğin kadınla ilgili sadece kafası karışıyor) tıpkı bir karı-koca gibi kavga etmeye başlıyorlar.

En beğendiğim diyalog ise, gece bitip gün doğarken erkek "bu oda penceresizdir ama gün doğarken içeriye garip bir mavilik doğar. Sanki o mavilik duvarlardan süzülüp içeriye sızar." dedikten bir süre sonra aslında bunu hiç göremediğini hep bu saatlerde sızıp kaldığını söylediğinde, kadının "öyleyse sen nasıl biliyorsun bunu?" sorusunu, "Bilmiyorum, düşünüyorum." diye cevaplamasıydı.

İnsanoğlu'nun yaşayarak öğrenme edinimi yerine düşünerek bulma yöntemini uyguladığının en güzel anlatımı.

En son gecenin bitip günün aydınlanmasıyla oyun son buluyor.